બાળગીત

નાનકડી દીકરીની આંખો વચ્ચે તરવરતું અને મારી નજરે જોયેલું બાળગીત…

મારે ત્યાં બે ખુબ જ કલરફુલ બાળકો છે. મોટો દિકરો મંથન અને નાની દિકરી મિતી. બંનેના સ્વભાવ, રસ-રૂચિ અલગ અલગ. દિકરો મંથન સહેજ અતડો, ભોળો,અભ્યાસમાં લગભગ તીક્ષ્ણ કહી શકાય એવો,અને તોફાની; જ્યારે દિકરી મિતી લાગણીશીલ,કુટુંબ ભાવના ધરાવતી,કૈંક ઈતર વાંચનનો શોખ ધરાવતી અને દીકરાની સરખામણીમાં સહેજ ચબરાક છે. મને બંનેની આવી અલગ અલગ દુનિયા ગમે છે, અને તે બંને જેવા છે એવા જ મને એક સામાન્ય પિતાની જેમ વહાલા છે. પણ બંને એક ઉમદા વ્યક્તિત્વ અને અનોખું પોતીકું – આગવું વિશ્વ ધરાવતી વ્યક્તિ બની રહેશે તો મને ખૂબ આનંદ થશે.

જ્યારે તેઓ બંને અનુક્રમે,આશરે આઠ અને પાંચ વર્ષના હશે ત્યારની વાત છે. દિકરાને ટેવ એવી હતી કે રસ્તામાં જે પડ્યું હોય એ ઘરમાં ઊંચકી લાવે, ઘરના તમામ વ્યકિતને તેની આ ટેવ ના ગમતી. દાદા-દાદીએ તેમની ‘ મૂડી કરતાં વ્યાજ વધારે વહાલું હોય ‘ એમ તેને સમજાવવા તેમના અનુભવી ઓજારો વાપરી જોયા. હું અને મારી પત્ની પણ બાળકોને સમજાવવાના પુસ્તકોમાં વાંચેલાં,તમામ પોતિકી સમજ સાથે વિકસાવેલા હથિયારો અજમાવી જોયા. બધું જ  કમનસીબે નાકામયાબ રહ્યું ત્યારે એક દિવસ મારી પત્ની મીનાએ એક કચકચાવીને દીકરાની પીઠ ઉપર દીધી…ને ત્યારે નાદાન એવી મારી દિકરી સહેજ ગભરાતી ગભરાતી મોટાભાઈનો હાથ પકડી ઊભી રહી ગયેલી. તેની આંખ લાચારી, ભાઈ માટેની લાગણી અને ભય સહિત અનેક ના સમજી શકાય એવા ભાવો હતા અને એવી એ ક્ષણે મારી દીકરીની આંખમાં તરવરતું, તેની આંખો વડે જોયેલું, મેં લખેલું આ બાળગીત … આશા છે ગુજરાતી બ્લૉગવર્ડમાં કોઈકને ગમી જાય અને મારી દીકરીની તે દિવસની ના કહી શકાય એવી વ્યથા પહોંચી જાય! ( તા. ૦૨/૦૪/૧૯૮૮ )

મારો ભાઈલું

ધબ્બ દઈને ધબ્બો પડ્યો , સણકે ભાઈનો બરડો,

કમ્મર પકડી વાંકો વળ્યો, હાથી જાણે ઘરડો!

ખાવાનું  એને ભાવે નૈ,ભણવાનું એને ફાવે નૈ

કોઈનું કશું સાંભળે નૈ, વાત કોઈની માને નૈ

દાદાને એ ગાંઠે નૈ, દાદી એને રોકે નૈ

“ના…ના..” કરતી મમ્મીની ચીસો, જાણે ગાડીનો બગડેલો પીસો!

એના મનનું કરે છે, કચરો ઘરમાં ભરે છે

રાવ ટીચરની આવે છે, નૉટ-ચોપડા ફાડે છે

તોય મને વ્હાલો છે, ભાઈ સૌને પ્યારો છે

“ના…ના…” કરતો ભાઈલું જ્યારે પાડે મોટી ચીસો__!

વળતી હું પંપાળી , ભ‘ઈનો બરડો કરતી લીસો!!

============= ( તા. ૦૨/૦૪/૧૯૮૮ )