કવિતા
વૈકુંઠ
આ નભ સકોરાઈને આખે આખ્ખું
મારા ઘરની છત થઈ જાય…
ને આ વિશાળ ધરા મારું આગણું….
આ અસંખ્ય તારલાં મારા ઘરની
ભીંત પરના સુશોભનો…
ને સૂર્ય ચંન્દ્રથી અલંકૃત હો મારું બારણું…
થઈ જાય વગડો …
એક ઘટાદાર ઘેઘૂર વૃક્ષ !
જાણે વિશ્વરુપ જ !
ને ત્યાં હોય…
મારા જિગર જાન મિત્રો જેવું પક્ષી ગણ,
ને સત્સંગમાં હો તેમનું સમૂહ ગાણું…
અને મારું એ ઘર
નદી થઈ ગયેલા સમુદ્રોની
તટે હો…
તો …
તારા સોગંદ, ઓ પ્રભુ !
તારું વૈકુંઠ, તને મુબારક !
======= * ======
wow…!!!! really beautiful poem!!!
ખરેખર ખૂબ જ સુંદર અને સ-રસ લાગી તમારી કવિતા… અભિનંદન !
vaah vaikuntha ni adbhut kalpanaa…
Dear Kamleshbhai,
Samay na abhave vachava nu chuki jav chhu pan jiyare pan samay male Hamesha tamane Vachva ne samaja game.. Gadya ma to tame sundar lakho j cho pan Pan Kavita ma pan khub j saras Shabdo nu vavetar karyu chhe .. Apni bahumukhi Pratibha solekala ye khile khub lakhay ne Khub vanchay tame.. a dil thi Prathana.
Rajesh Patel na Salam
એક ઘટાદાર ઘેઘૂર વૃક્ષ !
જાણે વિશ્વરુપ જ !
Really enjoyed with feelings ,let one day we united with thaughts.
Ramesh Patel(Aakashdeep)
સુંદર ભાવના અને એટલી જ સુંદર રજૂઆત. જય હો!
ખૂબ સુંદર કવિતા. સાચા મનનો સાચો ઉદગાર.
sacche j gher betha betha tame to prakruti nu atlu ahladak darshan karavi didhu!!!!!
enjoyed it heartily!!!
yes….Good Kavita KamleshBhai….
બહુ વખતે તમારા બ્લૉગની મુલાકાત લીધી. તમારી વૈકુંઠની વ્યાખ્યા ઉરસ્પર્શી છે. ગમી.